Dag 4 tot dag 8 (nu dus); De gewoonwording

Vervolg overzicht:

4 september, 2e intruductiedag met nog veel meer (nu al vergeten) informatie. Wel werden we op de hoogte gebracht van allerhande interessante clubs en societies zoals Outdoor Pursuits Club (eropuit trekken door Ierland) en International Society waaraan ik zeker wil meedoen. Die avond was er een soort van speed dating aan de gang, ook wel fast friends genaamd. Dat stelde op zich niet veel voor,  maar het werd toch nog een zeer gezellige avond met al de internationale studenten. Ik leerde 2 leuke Hongaren kennen en 3 Amerikaanse meisjes met wie ik heel veel plezier heb gehad, lachend met de Amerikaanse gewoontes en meezingend met de foute muziek (Mambo nr. 5 en consorten). Ohja, ook nog vermelden dat het in Ierland ook de gewoonte is dat de studenten tijdens het weekend naar huis keren. Ik dacht altijd dat dat typisch Belgisch was. Zo werd het dus plots erg stil in het huis. Ik had gehoopt wat gezelschap te krijgen van Brian, maar nog steeds weigerde deze kerel alle contact. Geen idee wat die de godganse dag uitspookt. Het werd zowat het langste en eenzaamste weekend ooit voor mij. Ik heb dan maar de campus verder verkend. Zo kwam ik toevalligerwijze The Living Bridge tegen, een imposante brug over de nog veel imposantere rivier Shannon.

Dan maandag! De eerste lessen. Eigenlijk was het gewoon een introductie en de meeste lessen waren al na een kwartier gedaan. Eerst had ik Comparative Literature. Ik leerde er een Iers meisje kennen, Emily, die de voorbije 3 jaar in België heeft doorgebracht (gestudeerd in Leuven zelfs! Blijkbaar zaten we vorig jaar zelfs in dezelfde les van Ortwin!) Ze zei dat ze in Leuven enkel met andere Ieren en internationale studenten optrok en helemaal geen contacten had met de Belgen ookal wilde ze dat wel en hoe frappant het was dat ze net nu in haar eerste les op haar eerste dag van de universiteit van Limerick een Belgisch meisje leert kennen. Ik dus. Ze verzekerde mij ook dat ik het vak waarschijnlijk heel erg makkelijk ga vinden gezien de moeilijkheidsgraad in Leuven. Dat betwijfel ik ten zeerste. Daarna was het de beurt aan Sensibility and Romanticism. Ik vrees dat ik veel van de leerstof die dan behandeld zal worden reeds gezien heb. Zo zijn we verplicht het boek Sense and Sensibility van Jane Austen te lezen. Een boek dat ik al in mijn eerste jaar Leuven voorgeschoteld kreeg. Wel moeten we blijkbaar veel werkjes maken/ essays schrijven voor het examen, dat vermindert de pret natuurlijk. Vervolgens een uurtje American Literature en afsluiten deed die lesdag met een inleiding in Irish Language, wat er verdomd moeilijk uitziet. Ik zag dat mijn housemate Brian ook in die laatste les aanwezig was, al scheen hij mij niet te zien. Waarschijnlijk deed hij dat alsof. Hoe dan ook, geen verbeterde contacten met Brian dus. Die avond ben ik naar de film geweest die ze voor alle erasmussers draaiden: L’Auberge D’ Espagnole, die werkelijk fantastisch was. Ontzettend grappig plus ontroerend. Daarna ben ik weer met een hele bende richting Stables getrokken (haha, tot nu toe nog altijd in geen andere pub geweest). Toen ik thuiskwam zag ik mijn huisgenote Chelsey en ‘huisvriend’ Frogels (ofzoiets) in de leefkamer zitten terwijl de rest naar hun eerstejaarsbal waren. Hij tokkelde wat op zijn gitaar voor haar. Oeps, heb ik daar mooi eventjes hun romantisch moment en onluikende liefde zitten verstoren…

Dan zijn we eindelijk bij vandaag aangekomen. Ik ben de stad ingetrokken, schoenen gekocht, thee gedronken en dat was dat.

Dingen die veranderd zijn (tot nu toe):

• elke dag regen (en ik bedoel echt zonder overdrijven elke dag)
• ik ben nu een fervent thee-drinkster
• ik moet nu mijn eigen was doen
• ik moet nu mijn eigen eten klaarmaken (een ramp)
• auto’s rijden links en nu pas ben ik er eindelijk aan gewoon geworden
• auto’s stoppen altijd wanneer je wil oversteken (zebrapaden zijn er eigenlijk niet)
• …

Dag 1, 2 en 3; De start

Eindelijk internet op mijn kamertje; wat dus betekent dat ik nu naar hartelust kan bloggen. Even schade inhalen van de afgelopen dagen. Een overzicht.

1 september, aankomst.

Daar zat ik dan. Helemaal alleen. Niemand die me kende, misschien niemand die me wilde kennen. Angst, twijfels,…die onzekerheid werd haast ondraaglijk. Opeens verlangde ik terug naar het vrije, vrolijke Leuven, waar ik alles ken en alles begrijp. De eerste keer alleen in het vliegtuig staat gelijk aan doodsangsten uitstaan. Ik vertrok in Weeze/Dusseldorf en het was een vlucht van ongeveer 2 uur. 2 uur lang vooruitgestaar en gehoop. De pret begon pas echt toen het vliegtuig eindelijk landde, ik mijn koffer van de band nam en mij richting de uitgang begaf. Toen pas drong het me door dat ik er helemaal alleen voor stond. Na zelf 5 minuten onzeker in het rond te hebben gekeken, zag ik twee kerels onzeker in het rond kijken dus durfde ik het erop wagen. In mijn slordig want nog onwennig Engels vroeg ik hen beleefd of ze ook naar Limerick moesten. Dat bleek zo het geval, we vonden gedrieeën de bus en weg was ik. Tijdens de busrit, alwaar ik al wat van de Ierse natuurpracht mocht aanschouwen, vond de luide Ier achter mij het blijkbaar nodig dat heel de bus zijn gesprek kon meevolgen (Al was dat voor mij niet echt het geval; ik was al blij dat ik zo nu en dan een ‘fuck’ kon onderscheiden…). Plassey Village, mijn dorpje, heb ik redelijk makkelijk gevonden. Ik deel een klein huisje (huisnummer 9)  met 7 studenten. 6 daarvan zijn drukke 18-jarige Ieren en nummer 7 is de ietwat rare Amerikaan Brian die zichzelf haast nooit laat zien. Zoals ik al zei, ze zijn ontzettend druk. Ze zijn allemaal van een andere streek zodat hun verschillende dialecten en hun razendsnelle responses mij nog wanhopiger maken dan ik al was. Grappig uitziende Stephen spant toch wel de kroon; zijn gemompel doet zelfs de overige Ieren om een heraling vragen. Ieren zijn best een raar volkje. Ze kijken vaak nors, doen waar ze zin in hebben, trekken zich van niemand iets aan en zijn zo ad rem. Ze gedragen zich allemaal zo cool tegenover elkaar en niemand laat ook maar een spoortje van nervositeit zien. En daar zit ik dan, een en al zenuw. Maar als je ze eenmaal aanspreekt, zijn ze onzettend vriendelijk. Die eerste avond begaf ik mij met mijn huisgenoten naar nummer 11 voor mijn eerste houseparty op Ierse bodem. Zoals te verwachten valt van de Ieren: veel geroep, veel zattigheid en allen willen ze maar een ding: zo veel mogelijk craic (plezier).

2 en 3 september, kennismaking

Ik had die tweede dag helemaal niets om handen dus besloot ik wat rond te kijken in de bib en mij te bevragen hoe het internet daar werkt. Het gevolg was dat ik daar mijn hele namiddag heb vertoefd. Toen ik thuiskwam waren bijna al mijn housemates al terug van hun eerste introductiedag en natuurlijk besloten ze meteen om nog eens goed te feesten. Na het uitstapje naar de off-licence trokken we weer naar het befaamde huis 11 alvorens ons richting de Stables te begeven (de studentenpub on-campus). Met mijn huisgenote Chelsey en huis-11-bewoner Frogels (ofzoiets, een rosse magere jongen die me de dag daarvoor tijdens hun zatte uitlatingen meermaals toeriep dat ik nu echt de Ierse cultuur leerde kennen) heb ik de hele weg lang een geanimeerd gesprek gevoerd over allerhande Ierse dingen, zoals Leprechauns en U2. In de Stables dronk ik mijn eerste Guinness. Toen onverstaanbare Stephen dat zag was hij daar blijkbaar heel opgetogen over. Nu was het mijn beurt om te roepen: ‘Now I’m really experiencing the Irish culture!’. Volgende halte was een nachtclub in de stad, Trinity Rooms genaamd. Ik danste er wat met de Ieren, ik lachte er wat met de Ieren en had een leuke tijd. Na een tijdje had ik er wel genoeg van. Jill en Jenny, nog twee van mijn huisgenoten, hadden namelijk allebei een zoenpartner gevonden. (Ohja, Ierse meisjes zijn volgens twee Amerikaanse jongens die ik heb gesproken heel erg gemakkelijk. Die twee konden er gewoonweg niet bij dat meisjes in het openbaar met wildvreemde jongens willen kussen. Daarvoor respecteren ze de vrouw te veel. Ach, wat een goede Amerikanen.) Ik nam met Stephen een taxi naar huis en thuisgekomen viel ik als een blok in slaap.

Op mijn derde dag in Ierland zijn mijn introductiedagen begonnen. Om kwart voor 9 moest ik aan de Main Reception zijn voor wat uitleg. Tijdens de pauze leerde ik Amy kennen, de enige studente uit Engeland. Ze was heel direct, toch vriendelijk. Samen zijn we gaan lunchen en toen ontmoette ik ook dus die twee Amerikanen van weleer. Verder leerde ik nog een hoop andere mensen kennen: het Duitse meisje Judith, twee Franse meisjes Elise en Faustine, een Duitser Friedman, een Spanjaard Alessandro,… De hele groep erasmussers bestaat uit 300 studenten, waaronder de meerderheid Frans, Duits of Spaans is. We werden verdeeld in verschillende groepjes en kregen een lange, vermoeiende doch leerrijke rondleiding. Na de ronleiding besloten we om samen te komen in de Stables. Daar speelde het coverbandje Knights of Leon, waarvan de zanger exact klonk als en nog veel knapper was dan de real stuff  van Kings of Leon. En meer moet dat niet zijn.