Verdomd, ik heb weer heel wat dagen in te halen.
Hoera voor het goede weer. Eindelijk zon. Wildvreemde mensen op straat en op wc zijn het zelfs volmondig met me eens.
Goed, wat is er nu nog de moeite om mee te delen? Woensdnamiddag konden al de studenten zich inschrijven voor de vele clubs en societies die de universiteit rijk is. De immense sportarena (waar de universiteit van Limerick ontzettend trots op is) stond vol met verschillende kraampjes, overenthousiaste organisatoren en bergen snoep. Zoals gepland heb ik me meteen gerept naar het kraampje van de International Society en die van de Outdoor Pursuits Club. Bij die laatste heb ik mij dan ook ingeschreven voor de eertse trip: hill walking in Glencar, een plaatsje op de Kerry Way (de langste wandelroute van Ierland). Verder heb ik me ook laten overtuigen mee te doen met de Drama Society en met-nu komt het- de Rowing Club. Nee, ik heb nog nooit geroeid in mijn leven en nee, ik ben niet gezegend met twee sterke armen noch een lang uihoudingsvermogen. Wat ben ik zelf benieuwd hoe ik het er vanaf ga brengen. I’ll keep you posted. Die avond had de International Society ook nog een feestje georganiseerd in een pub (Costello’s) in het centrum van de stad, ongeveer een kwartier rijden van de universiteit.
Donderdag was het weer tijd voor mijn Ierse les! Dit keer gegeven door de nog jonge lesgever Billy. Hij wist ons een schoon authentiek Archaic Irish gedichtje voor te dragen over een vrouw die scheten laat. Wat zijn ze toch heerlijk, die Ieren.
Op de vrijdagavonden kom je in de Stables haast alleen maar internationale studenten tegen. Het werd een enorm leuk feestje. Al werd ik wel door de vervelende DJ op het podium geroepen om de macarena te dansen met nog een paar anderen voor een jarig meisje. Tja, dat was best genant. Toen het weer sluitingstijd was (rond 11 uur ofzo!) besloten we nog met een paar naar de Lodge te gaan, een soort nachtclub (al sloot die al rond 2 uur ofzo!).
Dan zijn we bij vandaag, zondag, aangekomen. De hill walking trip dus. Bij de inschrijvingen verzekerden ze iedereen die het horen wilde hoe geschikt het wel niet was voor beginners en dat het een gemakkelijke wandeling zou worden. Wel, ik weet één ding zeker: echt iedereen heeft afgezien. Misschien viel de route op zich nog wel mee, maar die blakende zon werd bij momenten echt ondraaglijk. Maar wat ik heb gezien was gelukkig wel de moeite. We stegen en we daalden. We kwamen voorbij koeien, schapen, heuvels en schitterende vergezichten. Iemand verklaarde mij haar liefde (“I love Belgian people, so I love you!”) en een jongen uit Taiwan heeft mijn naam in Chinese letters geschreven en daar ben ik heel blij mee.
