Week 3

Nu ook nog eens een update over het reilen en zeilen in Limerick zelf. Of toch over alles wat me te binnen schiet. Wel, de lessen zijn in ieder geval volop bezig. Ik moet eigenlijk constant bezig zijn (taken maken, essays schrijven en hopen boeken lezen), maar eerlijk is eerlijk: daar is nog maar bitter weinig van in huis gekomen. En dat heb ik vorige week maandag maar al te goed ondervonden. We kregen namelijk een test! Een test over een boek waarvan ik niet wist dat we het moesten lezen (omdat ik nog niet voldoende ben geregistreerd en al die truut, maar toch had ik het moeten weten want blablabla). Wat was me dat voor een belachelijke test. Vragen à la ‘Wat is het beroep van het hoofdpersonage?’ waardoor ik een schoon leeg papier heb moeten afgeven.

Leukere dingen dan: Arthur Guinness Day op 24 september 17:59. Guinness bestond toen namelijk 250 jaar. Inderdaad, van het jaartal hebben ze het tijdstip gemaakt waarop overal in Ierland de glazen omhoog werden gestoken gevolgd door de kreet: ‘To Arthur’. Leuke avond wel al was het guinnessloos voor mij wegens de mensenmassa aan de toog en ik die mij daar dan niet kan doorwringen en klem geraak enzovoort. Ook heb ik bezoek gekregen van mijn ouders en met hen ben ik de Cliffs of Moher gaan verkennen en heb ik eindelijk eens een degelijke maaltijd kunnen nuttigen op restaurant. Vrijdagavond was het Culture Night in Limerick, waardoor er enkele culturele bezienswaardigheden gratis te bezichtigen waren. Met het Duitse meisje Judith en een Franse jongen Benjamin heb ik het Hunt museum bezocht, een hele verzameling kunstwerken, maar daar waren we eigenlijk weer rap buiten. We zijn dan maar naar de pupulaire pub Dolan’s getrokken alwaar we live een streepje tradionele Ierse muziek te horen (en zien) kregen.

Voor weekend in Cork zie hieronder denk ik

Published in: on september 28, 2009 at 6:48 pm  Geef een reactie  

Corcaigh

Weeral weekend, dus tijd zat om er op uit te trekken. Met een paar leden van de International Society ging ik deze keer de havenstad Cork verkennen. De bus hield eerst halt in Blarney om er een bezoekje te brengen aan het kasteel (Blarney Castle). Toeristisch trekpleister: The Blarney Stone. Volgens de legende zou ieder die het kust opeens ontzettend welbespraakt worden. Ach, en  natuurlijk ging ik in de ellenlange rij staan, riching de top van het kasteel, aanschuivend op de smalle treden om dan uiteindelijk ondersteboven (want anders geraak je er niet) een vieze vochtige steen te kussen. Maar nu ben ik wel heel eloquent, dat is altijd mooi meegenomen.

Blarney Castle

Blarney Castle

Kus

Kus

In Cork zelf kregen we onze kamers in een hostel toegewezen. Met mijn 3 hostelkamergenoten en 2 andere meisjes besloten we zelf al eropuit te trekken en ingrediënten te kopen om spaghetti te maken. Al snel liepen we compleet verloren in deze op één na grootste stad van Ierland, maar na enkele hulpvaardige mensen zijn we toch op onze gewenste bestemmingen terrecht gekomen. Zo vonden we in de mooie, overdekte English Market alles wat we nodig hadden (oh en in Tesco, maar dat is misschien het vermelden niet echt waard). Op dag 2 kregen we een rondleiding doorheen heel de stad. De aardige gids had het over Vikingen, oorlogen en vele verwoestingen waardoor er niet meer zo veel van al het moois en het ouds is bewaard gebleven. Na de rondleiding besloten we (vooral de organiserende Duitsers onder ons dan) om de whiskey distillerij van Jameson te bezoeken. Ik had me als vrijwilliger opgegeven om de whiskey te proeven en te vergelijken en kreeg na afloop mijn diploma als whiskeykenner. (Of liever, Charlotte Busseleu kreeg er een.) Ze waren daar heel erg trots op die aparte Ierse smaak, maar eigenlijk prefereer ik wel de Schotse variant. En dat kan ik nu wel zeggen als welbespraakte whiskeykenner.

Published in: on september 28, 2009 at 6:12 pm  Geef een reactie  
Follow

Get every new post delivered to your Inbox.