Weeral weekend, dus tijd zat om er op uit te trekken. Met een paar leden van de International Society ging ik deze keer de havenstad Cork verkennen. De bus hield eerst halt in Blarney om er een bezoekje te brengen aan het kasteel (Blarney Castle). Toeristisch trekpleister: The Blarney Stone. Volgens de legende zou ieder die het kust opeens ontzettend welbespraakt worden. Ach, en natuurlijk ging ik in de ellenlange rij staan, riching de top van het kasteel, aanschuivend op de smalle treden om dan uiteindelijk ondersteboven (want anders geraak je er niet) een vieze vochtige steen te kussen. Maar nu ben ik wel heel eloquent, dat is altijd mooi meegenomen.
Blarney Castle
Kus
In Cork zelf kregen we onze kamers in een hostel toegewezen. Met mijn 3 hostelkamergenoten en 2 andere meisjes besloten we zelf al eropuit te trekken en ingrediënten te kopen om spaghetti te maken. Al snel liepen we compleet verloren in deze op één na grootste stad van Ierland, maar na enkele hulpvaardige mensen zijn we toch op onze gewenste bestemmingen terrecht gekomen. Zo vonden we in de mooie, overdekte English Market alles wat we nodig hadden (oh en in Tesco, maar dat is misschien het vermelden niet echt waard). Op dag 2 kregen we een rondleiding doorheen heel de stad. De aardige gids had het over Vikingen, oorlogen en vele verwoestingen waardoor er niet meer zo veel van al het moois en het ouds is bewaard gebleven. Na de rondleiding besloten we (vooral de organiserende Duitsers onder ons dan) om de whiskey distillerij van Jameson te bezoeken. Ik had me als vrijwilliger opgegeven om de whiskey te proeven en te vergelijken en kreeg na afloop mijn diploma als whiskeykenner. (Of liever, Charlotte Busseleu kreeg er een.) Ze waren daar heel erg trots op die aparte Ierse smaak, maar eigenlijk prefereer ik wel de Schotse variant. En dat kan ik nu wel zeggen als welbespraakte whiskeykenner.
