Terre brûlée au vent, des landes de pierres
autour des lacs, c’est pour les vivants un peu d’enfer
le Connemara
Des nuages noirs
qui viennent du nord colorent la terre
les lacs, les rivières
c’est le décor du Connemara
Aldus Michel Sardou. Wel, daar was ik dus afgelopen weekend. Meer bepaald in Letterfrack. Het was werkelijk de beste trip die ik hier al heb gedaan. Niet alleen was het uitzicht schitterend, ook de sfeer in de groep was optimaal. Vrijdagavond vertrok de bus uit Limerick. Al snel ontpopte de bus tot een echte partybus (onderweg werd er zelfs gestopt om jezelf met drank te bevoorraden). Busschauffeur Pat is compleet geschift. 5 keer heeft hij heel de rotonde rondgereden, hij haalde expres uit naar de arme schaapjes aan de kant van de weg en hen dan net niet raken, en meer van dat soort fratsen waardoor ik voor mijn leven (en dat van de schapen) vreesde. Het hostel waar we verbleven (Old Monastery) was erg gezellig ingericht: het stond eigenlijk boemvol met prullaria en oude dingen en overal waar je keek ontdekte je wel iets interessant. Ook liepen er schattige katten rond waaronder 2 kittens. We kregen een lekkere vegetarische maaltijd en relaxerende muziek op de achtergrond. Er was een leefruimte met open haarden en badkamers met kerstverlichting. Ik deelde mijn kamer met de Franse meisjes Aimée en Candice, het Duitse meisje Judith, het Spaanse meisje Xoanna en de Hongaarse jongen Adam. Dan natuurlijk de hiking zelf: zaterdag heb ik welgeteld 9 uur (!) op de bergen vertoefd. We stegen meters hoog en we bleven maar stijgen. Er was heel veel wind. Wel ik ben blij dat ik het gedaan heb, maar ik kan wel zeggen dat ik onderweg nogal binnensmonds heb zitten vloeken. Maar ik deed het met de glimlach en zei tegen iedereen die het horen wilde hoe great het wel niet was. Het dalen was zo mogelijk nog vervelender. Het aantal keren dat ik uitgegleden ben is niet meer op twee handen te tellen. Wat later in het hostel was het natuurlijk leuke boel a volonté. Iedereen uitgelaten, de meesten zat. Zondag koos ik er dan voor om niet meer te gaan hiken (mijn benen deden immers erg veel pijn en ik kon de trap zelfs niet meer elegant op en af), en met de andere nee-zeggers (de meesten van de groep eigenlijk) ben ik andere delen van Ierland gaan verkennen, waar Pat ons ook naartoe bracht. Ik was eigenlijk veel te moe om echt aandacht te schenken aan alles wat er te zien viel. Het mooie strand herinner ik mij tenminste nog vol met aangespoelde kwallen en Paul die een duikje nam in het ijskoude water.
Laters
