Ziezo, al mijn essays geschreven en afgegeven, mijn portfolio vol gedichtbesprekingen in orde gebracht, al mijn boeken uitgelezen en mijn examens afgelegd.
American Literature: We moesten 3 (essay)vragen kiezen uit de acht. Het ging niet zo heel erg vlot. De vragen waren niet bijzonder moeilijk, helemaal niet, aangezien hij letterlijk uit de nota’s vroeg, maar ik heb het er helaas niet zo fantastisch van afgebracht. We zaten in een sportzaal samen met allemaal andere studenten van andere modules. De professor die voorbij komt gewandeld en aan elke student afzonderlijk vraagt of alles duidelijk is… Het middelbaar gevoel kwam weer naar boven.
Irish Language. Het taalgedeelte was poepgemakkelijk. Het waren bijna allemaal multiple choice-vragen: Een stukje Ierse tekst en dan ‘vul aan’, 3 of 4 opties. En al die opties zo verschillend en overduidelijk. Geen instinkers of niets. Dan kregen we ook nog een essayvraag over de geschiedenis van de taal, die ik dan wel weer niet al te best beantwoord heb.
Dat was dan het saaie gedeelte uit mijn leven in Limlim. Dan is er ook nog het droevige gedeelte waarin er wordt afscheid genomen en het blije gedeelte dankzij de vrijheid uiteraard.
Na mijn examens heb ik nog met wat klasgenoten van de Ierse les in de goeie oude Stables het einde gevierd en ben ik daarna gaan eten bij Engelse Amy, Canadeese Miranda en Amerikaanse Molly en hun Ierse huisgenoten. In Miranda vond ik eindelijk iemand die mijn liefde voor (de Canadees) Rufus Wainwright deelde en samen zongen we zijn hele repertoire! Tenminste, tot mijn mp3 het begaf. Met Amy besprak ik dan weer de hoogtepunten van de Britse comedy (Amy is trouwens ook hilarisch) en zo vorderde een erg gezellige nacht.
Morgen ga ik eens eindelijk beginnen aan mijn bachelorpaper over Paula Meehan. Vrijdagnacht is feesjesnacht. Zaterdag en zondag misschien OPC-weekend, misschien niet en maandag huiswaarts.
Tot vlug dus! (leuk om dat nu te kunnen zeggen)
