American Literature: We moesten 3 (essay)vragen kiezen uit de acht. Het ging niet zo heel erg vlot. De vragen waren niet bijzonder moeilijk, helemaal niet, aangezien hij letterlijk uit de nota’s vroeg, maar ik heb het er helaas niet zo fantastisch van afgebracht. We zaten in een sportzaal samen met allemaal andere studenten van andere modules. De professor die voorbij komt gewandeld en aan elke student afzonderlijk vraagt of alles duidelijk is… Het middelbaar gevoel kwam weer naar boven.

Irish Language. Het taalgedeelte was poepgemakkelijk. Het waren bijna allemaal multiple choice-vragen: Een stukje Ierse tekst en dan ‘vul aan’, 3 of 4 opties. En al die opties zo verschillend en overduidelijk. Geen instinkers of niets. Dan kregen we ook nog een essayvraag over de geschiedenis van de taal, die ik dan wel weer niet al te best beantwoord heb.

Dat was dan het saaie gedeelte uit mijn leven in Limlim. Dan is er ook nog het droevige gedeelte waarin er wordt afscheid genomen en het blije gedeelte dankzij de vrijheid uiteraard.

Na mijn examens heb ik nog met wat klasgenoten van de Ierse les in de goeie oude Stables het einde gevierd en ben ik daarna gaan eten bij Engelse Amy, Canadeese Miranda en Amerikaanse Molly en hun Ierse huisgenoten. In Miranda vond ik eindelijk iemand die mijn liefde voor (de Canadees) Rufus Wainwright deelde en samen zongen we zijn hele repertoire! Tenminste, tot mijn mp3 het begaf. Met Amy besprak ik dan weer de hoogtepunten van de Britse comedy (Amy is trouwens ook hilarisch) en zo vorderde een erg gezellige nacht.

Morgen ga ik eens eindelijk beginnen aan mijn bachelorpaper over Paula Meehan. Vrijdagnacht is feesjesnacht. Zaterdag en zondag misschien OPC-weekend, misschien niet en maandag huiswaarts.

Tot vlug dus! (leuk om dat nu te kunnen zeggen)

Een nacht volschrijven

Nog zeven korte verhandelingen te gaan voor het twee uur in de namiddag is.  Net mijn essay van 2000 woorden neergepend, de hele nacht lang.

wat ben ik toch weer goed voorbereid

Vorig weekend ben ik Killarney wezen bezoeken. En gewandeld tot de top van de hoogste berg: Carauntoohil, 1038 meter. Uitzicht was zoals te verwachten viel natuurlijk weer schitterend. Zelfs het weer zat die dag mee. Terug onder – ondertussen was het al pikkedonker-  ingecheckt in hostel, spaghetti klaargemaakt en naar binnen gesmikkeld, koud doucheke gepakt en nachtleven Killarney opgesnoven. Die dag die hierna volgde hadden er enkele individuen te kampen met zware katers en de hikers onder ons konden geen been meer verzetten zonder verschrikkelijke spierpijnen te ondergaan. Ik besloot dan maar mee te gaan met de busrit rond The ring of Kerry. De busschauffeur bracht ons naar de mooiste plekjes terwijl de van Duitsland afkomstige gids Bob verhaaltjes vertelde over wat er te zien viel uiteraard, maar ook over Bob zelve en zijn knotsgekke avontuurtjes (bv hoe hij in de jaren ’70 200 condooms vanuit de luchthaven van Duitsland naar Ierland had gesmokkeld. Het begon allemaal als een klein vriendenverzoekje maar al gauw had heel het dorp Bobs nummer. Condooms, beste mensen, waren in die tijd immers nergens te verkrijgen in Ierland) Het spijtige is dat ik het merendeel van die rit vredig heb liggen  slapen en veel heb moeten missen.

Er zijn nog een boel leuke dingen gebeurd zoals enkele houseparty’s, cinema (New Moon, precies zoals ik mij die film had voorgesteld), de mentor dinners elke woensdagavond ( ik heb stoemp gemaakt! Patatten met wortel en savooienkool en selder en slagroom! En het werd niet vies gevonden!) , de aerobiclessen gegeven door een oude kerel met een buikje en krulletjes in het haar sommige dinsdag- en vrijdagavonden, enzovoort enzoverder. Die kerel met buikje en krulletjes in het haar kon het op mijn eerste dag aerobicles na enkele minuten niet meer aanzien hoe zeer ik stond te stuntelen en probeerde me meermaals naar de beginnersgroep achter in de zaal te sturen. ( en hij had ook veel commentaar over mijn schoeisel, dat niet bestaande was) Die beginnersgroep bestond uit drie oudere dames met rode hoofden en werd gegeven door een magere oudere man die alles heel traag deed. Ik protesteerde en probeerde de kerel met buikje en krulletjes in het haar te overtuigen dat ik het wel snel zou leren. Ik ging absoluut niet zielig mijn step en alles naar de beginnersgroep sleuren voor het oog van al die ervaren sportieve aerobicsters om de groep van 3 oudere dames te vergezellen. Ik bleef waar ik was. Telkens wanneer nu de luide stem van de kerel met buikje en krulletjes in het haar voor de les gaat beginnen door heel de arena schalt dat de mensen die voor de eerste, tweede of derde keer komen naar de beginnersgroep moeten kan ik trots als ervaren en – nee, alleen ervaren- aerobicster die arme beginnelingetjes naar achter zien verhuizen en zelf lekker zeker blijven staan. Op mijn sokken.

Gisteren had ik een mondeling examen Iers met een Duits meisje Sonja als partner. We hadden een dialoogje voorbereid waarin ongeveer alle onderwerpen die we in de les behandeld hadden moesten voorkomen. Dan moeten ze ook niet raar opkijken als het gesprek opeens totaal geen steek meer houdt. We probeerden er het beste van te maken: A: Op vrijdag ga ik naar de cinema om 8 uur of kijk ik naar de televisie in de woonkamer. B: Hoeveel sofa’s zijn er in de woonkamer? A: Er zijn 4 sofa’s. Ik houd ervan om koffie te drinken op een sofa. A: Dat is geweldig! B: Wil je nu thee of koffie? A: Ik wil thee, alstublieft. Ik houd van koffie, maar ik verkies thee. Waar is het toilet?

En zo gaat het nog wel een tijdje door.

Ziezo, ik ga nu essay nummer 4 afprinten (over de ontwikkeling van de Ierse taal) en verder stressen over de nog niet bestaande essays 5 (boeken uit de derde wereld vergelijken) en 6 (over transcendentalism en history, harpen en ruïnes in The Wild Irish Girl en in enkele gedichtjes uit de romantiek en dat dan ook weer vergelijken ofzoiets). Wauw, dat klinkt reuzeinteressant! Inderdaad, inderdaad…

Zaterdag was het tijd voor mijn bezoek! Hoera, hoera, hup met de geit, het was Dorien- en Laratijd! Ik vond het zo zo fijn om hen nog eens terug te zien. Zaterdag zagen ze de wondere wereld van Limerick dat jammer genoeg niet veel bijzonders is, buiten het hoge percentage aan marginaliteit na een bepaald uur. Zondag namen we de bus naar Galway, een klein, pittoresk, leuk stadje. Maandagnacht was het jammer genoeg tijd voor vertrek en een halfslapend afscheid. Jammer jammer en weer hopen gemis.

Dinsdag. Een houseparty. Bij 2 jongens die ik ken van de OPC. Een typisch Iers feestje. Heel erg veel zattigheid. Maar een van mijn meest memorabe feestjes ooit. The craic was mighty, indeed.

Donderdag heb ik een moderne versie van Macbeth gezien.

Vrijdag Tablequiz, maar niet gewonnen. Wel veel plezier en veel gedans.

Zondag ben ik gaan klimmen in Ballykeefe Quarry. Ik ben helemaal tot boven geraakt. De eerste keer toch. De tweede keer kwam ik nog geen meter vooruit en ik schaamde mij diep.

Vorige Dinsdag was er een Ceili-avond. We leerde Iers dansen op Ierse muziek. Niet al te moeilijk, gelukkig. Veel gehuppel, dat wel.

Gisteren weer een mentor dinner. Deze keer waren het taco’s. Volgende week is het mijn beurt: Help! Iets typisch Belgisch? ik heb geen flauw idee.

ik zit me hier te haasten want ik moet naar mijn dramaklas.

Aldus Michel Sardou. Wel, daar was ik dus afgelopen weekend. Meer bepaald in Letterfrack. Het was werkelijk de beste trip die ik hier al heb gedaan. Niet alleen was het uitzicht schitterend, ook de sfeer in de groep was optimaal. Vrijdagavond vertrok de bus uit Limerick. Al snel ontpopte de bus tot een echte partybus (onderweg werd er zelfs gestopt om jezelf met drank te bevoorraden). Busschauffeur Pat is compleet geschift. 5 keer heeft hij heel de rotonde rondgereden, hij haalde expres uit naar de arme schaapjes aan de kant van de weg en hen dan net niet raken, en meer van dat soort fratsen waardoor ik voor mijn leven (en dat van de schapen) vreesde. Het hostel waar we verbleven (Old Monastery) was erg gezellig ingericht: het stond eigenlijk boemvol met prullaria en oude dingen en overal waar je keek ontdekte je wel iets interessant. Ook liepen er schattige katten rond waaronder 2 kittens. We kregen een lekkere vegetarische maaltijd en relaxerende muziek op de achtergrond. Er was een leefruimte met open haarden en badkamers met kerstverlichting. Ik deelde mijn kamer met de Franse meisjes Aimée en Candice, het Duitse meisje Judith, het Spaanse meisje Xoanna en de Hongaarse jongen Adam. Dan natuurlijk de hiking zelf: zaterdag heb ik welgeteld 9 uur (!) op de bergen vertoefd. We stegen meters hoog en we bleven maar stijgen. Er was heel veel wind. Wel ik ben blij dat ik het gedaan heb, maar ik kan wel zeggen dat ik onderweg nogal binnensmonds heb zitten vloeken. Maar ik deed het met de glimlach en zei tegen iedereen die het horen wilde hoe great het wel niet was. Het dalen was zo mogelijk nog vervelender. Het aantal keren dat ik uitgegleden ben is niet meer op twee handen te tellen. Wat later in het hostel was het natuurlijk leuke boel a volonté. Iedereen uitgelaten, de meesten zat. Zondag koos ik er dan voor om niet meer te gaan hiken (mijn benen deden immers erg veel pijn en ik kon de trap zelfs niet meer elegant op en af), en met de andere nee-zeggers (de meesten van de groep eigenlijk) ben ik andere delen van Ierland gaan verkennen, waar Pat ons ook naartoe bracht. Ik was eigenlijk veel te moe om echt aandacht te schenken aan alles wat er te zien viel. Het mooie strand herinner ik mij tenminste nog vol met aangespoelde kwallen en Paul die een duikje nam in het ijskoude water.

Laters

Leukere dingen dan: Arthur Guinness Day op 24 september 17:59. Guinness bestond toen namelijk 250 jaar. Inderdaad, van het jaartal hebben ze het tijdstip gemaakt waarop overal in Ierland de glazen omhoog werden gestoken gevolgd door de kreet: ‘To Arthur’. Leuke avond wel al was het guinnessloos voor mij wegens de mensenmassa aan de toog en ik die mij daar dan niet kan doorwringen en klem geraak enzovoort. Ook heb ik bezoek gekregen van mijn ouders en met hen ben ik de Cliffs of Moher gaan verkennen en heb ik eindelijk eens een degelijke maaltijd kunnen nuttigen op restaurant. Vrijdagavond was het Culture Night in Limerick, waardoor er enkele culturele bezienswaardigheden gratis te bezichtigen waren. Met het Duitse meisje Judith en een Franse jongen Benjamin heb ik het Hunt museum bezocht, een hele verzameling kunstwerken, maar daar waren we eigenlijk weer rap buiten. We zijn dan maar naar de pupulaire pub Dolan’s getrokken alwaar we live een streepje tradionele Ierse muziek te horen (en zien) kregen.

Voor weekend in Cork zie hieronder denk ik

Blarney Castle

Kus

In Cork zelf kregen we onze kamers in een hostel toegewezen. Met mijn 3 hostelkamergenoten en 2 andere meisjes besloten we zelf al eropuit te trekken en ingrediënten te kopen om spaghetti te maken. Al snel liepen we compleet verloren in deze op één na grootste stad van Ierland, maar na enkele hulpvaardige mensen zijn we toch op onze gewenste bestemmingen terrecht gekomen. Zo vonden we in de mooie, overdekte English Market alles wat we nodig hadden (oh en in Tesco, maar dat is misschien het vermelden niet echt waard). Op dag 2 kregen we een rondleiding doorheen heel de stad. De aardige gids had het over Vikingen, oorlogen en vele verwoestingen waardoor er niet meer zo veel van al het moois en het ouds is bewaard gebleven. Na de rondleiding besloten we (vooral de organiserende Duitsers onder ons dan) om de whiskey distillerij van Jameson te bezoeken. Ik had me als vrijwilliger opgegeven om de whiskey te proeven en te vergelijken en kreeg na afloop mijn diploma als whiskeykenner. (Of liever, Charlotte Busseleu kreeg er een.) Ze waren daar heel erg trots op die aparte Ierse smaak, maar eigenlijk prefereer ik wel de Schotse variant. En dat kan ik nu wel zeggen als welbespraakte whiskeykenner.

“This is the closest you will ever get to the moon!” riep mede-cluborganisator Paul en zo kon het avontuur doorheen het wondermooie ‘The Burren’ beginnen. Het uitzicht heeft inderdaad iets weg van een maanlandschap, als je tenminste de woeste zee en groene stukjes plant wegdenkt. En hoera, ik heb een rots beklommen! Helemaal tot boven. Toegegeven, ik hing vaak uit vermoeidheid -lichtjes scheldend en panikerend- aan het touw te bengelen vooraleer mijn moed en doorzetting aan allen die het zien wilden te tonen en mijn klim verder te zetten.  Maar ik ben er geraakt. Met de hele groep ben ik daarna het uitzicht boven aan de rotsen gaan verkennen en mede-organisator/gids Paul wist ons boeiende verhalen te vertellen over de vreemde stenen kringen (ring forts) in het landschap. Ze zouden volgens het verhaal gemaakt zijn door fairies (die in Ierland niet goedaardig zijn) en als je in zo’n kring gaat staan, staat je een vreselijk noodlot te wachten. Niemand ging er in staan. Verstandig. Verder had goedlachse Paul het over ijstijden, gletsjers, mislukte patattenoogsten en hongersnoden. Hij toonde ons de eilanden Inishmore, Inishmaan en Inishere (Aran Islands), de Cliffs of Moher vanuit de verte en bloemetjes. Verder ben ik die dag 2 keer mezelfzijnde uitgegleden en gevallen. Mede-organisator/gids/entertainer Paul weet het aan “those fairy bastards”, maar ik zweer het u: ik ben niet in de kring gaan staan. Na afloop van de tocht zijn we in het dorpje Doolin een pub binnegestapt waar ze heerlijke Ierse muziek aan het spelen waren. Rosse vriend Fearghal (blijkbaar schrijf je zijn naam dus zo) had al vlug de sympathie van heel de bus voor zich gewonnen met zijn Ierse welgemutsheid. Uit het niets vroeg hij opeens: “Conas ta tu?” en ik antwoordde voor ik er erg in had: “Ta ma go maith.” Verbazing alom. Zie hier dus mijn eerste gesprekje ooit in het beginners-Iers. (vertaling: Hoe gaat het ermee? Met mij gaat het goed.) Dat er nog veel mogen volgen.

ring fort

trotse Paul

Hoera voor het goede weer. Eindelijk zon. Wildvreemde mensen op straat en op wc zijn het zelfs volmondig met me eens.

Goed, wat is er nu nog de moeite om mee te delen? Woensdnamiddag konden al de studenten zich inschrijven voor de vele clubs en societies die de universiteit rijk is. De immense sportarena (waar de universiteit van Limerick ontzettend trots op is) stond vol met verschillende kraampjes, overenthousiaste organisatoren en bergen snoep. Zoals gepland heb ik me meteen gerept naar het kraampje van de International Society en die van de Outdoor Pursuits Club. Bij die laatste heb ik mij dan ook ingeschreven voor de eertse trip: hill walking in Glencar, een plaatsje op de Kerry Way (de langste wandelroute van Ierland). Verder heb ik me ook laten overtuigen mee te doen met de Drama Society en met-nu komt het- de Rowing Club. Nee, ik heb nog nooit geroeid in mijn leven en nee, ik ben niet gezegend met twee sterke armen noch een lang uihoudingsvermogen. Wat ben ik zelf benieuwd hoe ik het er vanaf ga brengen. I’ll keep you posted. Die avond had de International Society ook nog een feestje georganiseerd in een pub (Costello’s) in het centrum van de stad, ongeveer een kwartier rijden van de universiteit.

Donderdag was het weer tijd voor mijn Ierse les! Dit keer gegeven door de nog jonge lesgever Billy. Hij wist ons een schoon authentiek Archaic Irish gedichtje voor te dragen over een vrouw die scheten laat. Wat zijn ze toch heerlijk, die Ieren.

Op de vrijdagavonden kom je in de Stables haast alleen maar internationale studenten tegen. Het werd een enorm leuk feestje. Al werd ik wel door de vervelende DJ op het podium geroepen om de macarena te dansen met nog een paar anderen voor een jarig meisje. Tja, dat was best genant. Toen het weer sluitingstijd was (rond 11 uur ofzo!) besloten we nog met een paar naar de Lodge te gaan, een soort nachtclub (al sloot die al rond 2 uur ofzo!).

Dan zijn we bij vandaag, zondag, aangekomen. De hill walking trip dus. Bij de inschrijvingen verzekerden ze iedereen die het horen wilde hoe geschikt het wel niet was voor beginners en dat het een gemakkelijke wandeling zou worden. Wel, ik weet één ding zeker: echt iedereen heeft afgezien. Misschien viel de route op zich nog wel mee, maar die blakende zon werd bij momenten echt ondraaglijk. Maar wat ik heb gezien was gelukkig wel de moeite. We stegen en we daalden. We kwamen voorbij koeien, schapen, heuvels en schitterende vergezichten. Iemand verklaarde mij haar liefde (“I love Belgian people, so I love you!”) en een jongen uit Taiwan heeft mijn naam in Chinese letters geschreven en daar ben ik heel blij mee.

4 september, 2e intruductiedag met nog veel meer (nu al vergeten) informatie. Wel werden we op de hoogte gebracht van allerhande interessante clubs en societies zoals Outdoor Pursuits Club (eropuit trekken door Ierland) en International Society waaraan ik zeker wil meedoen. Die avond was er een soort van speed dating aan de gang, ook wel fast friends genaamd. Dat stelde op zich niet veel voor,  maar het werd toch nog een zeer gezellige avond met al de internationale studenten. Ik leerde 2 leuke Hongaren kennen en 3 Amerikaanse meisjes met wie ik heel veel plezier heb gehad, lachend met de Amerikaanse gewoontes en meezingend met de foute muziek (Mambo nr. 5 en consorten). Ohja, ook nog vermelden dat het in Ierland ook de gewoonte is dat de studenten tijdens het weekend naar huis keren. Ik dacht altijd dat dat typisch Belgisch was. Zo werd het dus plots erg stil in het huis. Ik had gehoopt wat gezelschap te krijgen van Brian, maar nog steeds weigerde deze kerel alle contact. Geen idee wat die de godganse dag uitspookt. Het werd zowat het langste en eenzaamste weekend ooit voor mij. Ik heb dan maar de campus verder verkend. Zo kwam ik toevalligerwijze The Living Bridge tegen, een imposante brug over de nog veel imposantere rivier Shannon.

Dan maandag! De eerste lessen. Eigenlijk was het gewoon een introductie en de meeste lessen waren al na een kwartier gedaan. Eerst had ik Comparative Literature. Ik leerde er een Iers meisje kennen, Emily, die de voorbije 3 jaar in België heeft doorgebracht (gestudeerd in Leuven zelfs! Blijkbaar zaten we vorig jaar zelfs in dezelfde les van Ortwin!) Ze zei dat ze in Leuven enkel met andere Ieren en internationale studenten optrok en helemaal geen contacten had met de Belgen ookal wilde ze dat wel en hoe frappant het was dat ze net nu in haar eerste les op haar eerste dag van de universiteit van Limerick een Belgisch meisje leert kennen. Ik dus. Ze verzekerde mij ook dat ik het vak waarschijnlijk heel erg makkelijk ga vinden gezien de moeilijkheidsgraad in Leuven. Dat betwijfel ik ten zeerste. Daarna was het de beurt aan Sensibility and Romanticism. Ik vrees dat ik veel van de leerstof die dan behandeld zal worden reeds gezien heb. Zo zijn we verplicht het boek Sense and Sensibility van Jane Austen te lezen. Een boek dat ik al in mijn eerste jaar Leuven voorgeschoteld kreeg. Wel moeten we blijkbaar veel werkjes maken/ essays schrijven voor het examen, dat vermindert de pret natuurlijk. Vervolgens een uurtje American Literature en afsluiten deed die lesdag met een inleiding in Irish Language, wat er verdomd moeilijk uitziet. Ik zag dat mijn housemate Brian ook in die laatste les aanwezig was, al scheen hij mij niet te zien. Waarschijnlijk deed hij dat alsof. Hoe dan ook, geen verbeterde contacten met Brian dus. Die avond ben ik naar de film geweest die ze voor alle erasmussers draaiden: L’Auberge D’ Espagnole, die werkelijk fantastisch was. Ontzettend grappig plus ontroerend. Daarna ben ik weer met een hele bende richting Stables getrokken (haha, tot nu toe nog altijd in geen andere pub geweest). Toen ik thuiskwam zag ik mijn huisgenote Chelsey en ‘huisvriend’ Frogels (ofzoiets) in de leefkamer zitten terwijl de rest naar hun eerstejaarsbal waren. Hij tokkelde wat op zijn gitaar voor haar. Oeps, heb ik daar mooi eventjes hun romantisch moment en onluikende liefde zitten verstoren…

Dan zijn we eindelijk bij vandaag aangekomen. Ik ben de stad ingetrokken, schoenen gekocht, thee gedronken en dat was dat.

Dingen die veranderd zijn (tot nu toe):

• elke dag regen (en ik bedoel echt zonder overdrijven elke dag)
• ik ben nu een fervent thee-drinkster
• ik moet nu mijn eigen was doen
• ik moet nu mijn eigen eten klaarmaken (een ramp)
• auto’s rijden links en nu pas ben ik er eindelijk aan gewoon geworden
• auto’s stoppen altijd wanneer je wil oversteken (zebrapaden zijn er eigenlijk niet)
• …